Babamın Son Savaşı: Tıbbi İhmalkarlık Nasıl Babamı Öldürdü

Başlangıç

Bir anın ağırlığını ölçebilir miyiz acaba, diye düşünüyorum. Belki de kalbinizin göğsünüzde hızla çarpması, çekmek istediğiniz nefesin ısırdığı hışırtı, ya da belki de sonrasında gelen sağır eden sessizlik. İhmalkârlık, ihmal ve yalanlar mermerden oyulmuş bir felaketin kocamanlığını nasıl kavrayabilirsiniz? Sevdiklerinizin hayatı bir uçurumun kenarında sallanırken ve güvendiğiniz sistem aslında iptal eden ipleri kesen sistem olduğunda ne yaparsınız?

Her Şeyin Değiştiği Gün

Düşünün, sevdiğiniz birini hareketsiz bir şekilde yerde yatarken görüyorsunuz, hayatta kalma şanslarının her saniye tükenmesini hissediyorsunuz. Şimdi, en kötü kabuslarınızın gerçeğe dönüştüğünü fark ettiğinizde, onların iyiliği için güvendiğiniz insanların, onların felaketinin kuklacıları olduğunu gözlerinizle görüyorsunuz. Bu dehşet verici gerçeklik, babamın yaşadığı bir savaş, onu korumak için tasarlanmış olan bir sistemle karşı karşıya bırakıldığı ancak kaderin acı bir dönüşüyle, onun erken ve acı dolu sonuna yol açtığı bir savaş.

Babam, sağlamlığın bir kulesi, başkalarına yardım etmeye adanmış olağanüstü bir adamdı. Kişiliğinin özü, sürekli cömertliğiydi, bu özellik sık sık başkalarının iyi niyetini suistimal etmelerine neden oluyordu. Bununla çocukken karşılaşmak beni çok öfkelendirirdi, ancak babamın tepkisi her zaman sakin bir bilgelikle desteklenirdi. "Onların eylemlerinden sorumlu değiliz, sadece tepkimizden sorumluyuz," derdi, bu söz hala içimde yankılanır. Huzurlu tavrı ve çatışmadan kaçınma düşkünlüğü hayatını yönlendirdi ve ondan sonra da onun mirasını şekillendirdi.

Ancak, sakinliği için bir istisna vardı - ailesi. Onun için aile, dokunulmaz bir bağdı, kırılmaz bir bağ. Bu bağa yapılan her saldırı, onun doğru öfkesiyle karşılanırdı. Alev gibi aşkı ve koruyucu doğası, benim yol gösterici yıldızım oldu, olmak istediğim erkeğin modeli oldu.

Canım Babam

Saygın bir doktor olma yolculuğu, direnç ve azimle dolu bir sınavdı. O bir öncüydü. Almanya'da öncü Türk öğrencilerden biri olarak, engelleri yıkmak, kültürel farkları gidermek ve gelecek nesillere örnek olmak için çaba sarf etti. Ancak bununla yetinmedi, Almanya'da kendi muayenehane kurma konusunda ilk Türklerden biri olarak başka bir yer edindi ve gösterdiği sürekli özveri ve bağlılıkla adını duyurdu.

Alanında aranan bir uzman haline geldi, iki doktora diploması aldı ve üniversitelerde dersler verdi. Emeklilik döneminde bile, cömertliği hakkında hikayeler dolaşıyordu. Sadece adının anılması insanların yüzlerine gülümsemeler getiriyordu, bu da yaptığı kalıcı etkinin somut bir kanıtıydı.

Ancak, hayat acı bir sürpriz hazırlamıştı. Beklenmeyen bir olay, yaşamlarımızın seyirini tahmin edemeyeceğimiz şekillerde değiştiren bir domino etkisi yarattı.

Kaderli Sabah

Doğum günümün sabahıydı. Babamın bilincini kaybetmiş halde soğuk mermer zeminde yattığını gördüm. Acil servis, telaşlı tıbbi personelin girdabına dönmüştü, babam sedye üzerinde, yüzü acı haritasına dönmüş bir haldeydi. Alnının kenarına yayılan kanlı bir yara izi, burnunun kırık olduğunu gösteren belirtiler ve ağır şekilde morarmış kalçasından gelen huzursuz edici bir ağrı - bu manzara, üç ay sonra bile peşimi bırakmıyor.

Acısı canlı bir canavar gibiydi, o denli ki bilincini kaybedişinden uyandırdı onu. Onu manyetik rezonans görüntüleme (MR) makinesine sokup çıkardıklarında her hareket bir acı hançeri gibiydi, çığlıkları acısının tanığıydı. Kalçasını kırdığından emindim.

MR görüntüleme intrakraniyal hematomu ortaya çıkardı, ki bu durum en güçlülerini bile güçsüz bırakabilir. Kalça röntgeni talebi kararsız bir durumda beklerken, beyin cerrahı çağrıldı; baş yaralanmasının öncelikli endişe karşısında beklemedeydi. Acil servisin kırmızı bölgesi dışında babamdan ayrı beklerken, zihnimi ürkütü verici bir korku sardı doğum günü dilekleri yağmaya başlarken.

Yaşlılığı nedeniyle doktorlar, komplikasyon riski gölgesini savururken, durumunun ciddiyetine rağmen ameliyat yöntemine başvurmadan önce cerrahi olmayan alternatifleri tüketmeye karar verdiler. Ancak, beyin içi kanama sıkıca yapışıp, adeta bir zaman bombası gibi tehlikeli bir şekilde yaklaşarak acil bir ameliyata itiyordu.

Ancak sonra, bir umut ışığı aldık: Kalçası kırılmamıştı. Rahatlama, yaz dalgası gibi üzerime serildi, düşmeden önce kalçasını kırmış olması muhtemeldi, yaşlı insanlar arasında yaygın bir durum.

Ancak, dayanılmaz acısı devam ediyordu ve tuvalete gidememe durumu bunu daha da şiddetlendiriyordu. On acı verici saat geçtikten sonra, acısını hafifletmek için idrar torbası bağlamaya karar verdiler. Bu, görünüşte önemsiz sorunların nasıl devasa acılara dönüşebileceğinin çarpıcı bir hatırlatıcısıydı.

Tüm bu zorluklara rağmen, babamın ruhu yenilmez kaldı. Acil bir ameliyatın eşiğindeyken, dayanarak, esnek olmayan ruhunun canlı bir tanığı olan bir dayanıklılık sergiledi.

Evine Döndü, Ama Tam Olarak Değil

17 korku dolu günün ardından, eve döndü. Konuşamıyordu ve kalçasındaki acıyla hala mücadele ediyordu. Yatağa mahkum olmak, onun korkulu rüyasıydı, ama evde olmaktan mutluydu. Ruhu asla kırılmadı, mücadelesi hiç azalmadı. O gece, bir fısıltıyla bana "iyi geceler" dediğinde bizi ve belki de kendini bile şaşırttı. Şaşkınlıkla döndüm, hayal etmiş olabileceğimden emin değildim. Babam gülümsedi ve başını salladı, merak etmeyin dercesine.

Bazen gözlerinizi devirmenize neden olan o klişe Hollywood film anlarından biriydi. Bir umut ışığı, içinde olduğunu bildiğimiz adamın hâlâ savaştığının bir işareti.

Ardından Gelen Fırtına

Bu umut ışığına tutunduk, fakat yaklaşmakta olan fırtınadan habersizdik. Bir hafta sonra yapılan takip hastane ziyaretinde, kafatasındaki hematomanın iyiye gittiğini öğrendik. Ancak azalan oksijen seviyeleri ve devam eden kalça ağrısı göz önüne alındığında, kalçasının röntgenine bir kez daha bakılmasını talep ettik.

İşte o on kabuslarımız gerçek oldu. Kalçasının bir tane bile röntgeni yoktu. Bir ürperti belimden aşağıya doğru yayıldı, etrafımdaki dünya donuk bir sessizliğe dönüştü.

Röntgen sonucu korkunç bir dikkatsizlik ortaya çıkardı – teşhis edilmemiş bir femur boyun kırığı. Teşhisin gecikmesi, bir enfeksiyonun sızmasına ve yayılmasına izin vermiş, ciddi bir yaralanmayı hayati tehlike arz eden bir duruma dönüştürmüştü.

Duygularım, isyankar dalgalar gibi üzerime çökmeye başladı - inanamama, öfke, babamın maruz kaldığı açık tıbbi ihmalden kaynaklanan acımasız gerçekle yüzleşme. Bu sadece bir hata değildi, bize hayatını emanet ettiğimiz kişilerin açık bir görev ihmaliydi. Sonuçlar yıkıcıydı. Yaşlı insanlarda kalça kırığının acil tedavi edilmemesi, komplikasyonların yüksek olasılığı nedeniyle ölüm cezası anlamına geliyordu. Bu gerçeği bir doktorun oğlu olarak çok iyi biliyordum.

Bu şok edici keşif bizi yetersiz tıbbi bakım ve gizli gerçeklerle dolu korkunç bir yolculuğa çıkardı. Derhal yapılması gereken acil ameliyat, bir sonraki haftaya kadar ertelendi. Ancak bu gecikme onu daha da zayıflatmıştı ve ameliyat için sedyeyle içeri alındığında uyutulmuş gibi görünüyordu. Bize, sedye ile getirildiğinde uyutulmadığı söylendi, bu da durumun gerçek yüzünü gizlemek için bir girişim olduğuna dair şüpheler uyandırdı.

Ameliyat Sonrası Kabus

Ameliyat sonrasında, ileri yaşına ve zayıflamış durumuna bağlı olarak onun yoğun bakım ünitesine nakledilmesini bekliyorduk. Ancak ihtiyaç duyduğu yoğun bakım yerine, odasına geri gönderildi. Durumu hızla kötüleşti, bilincini geri kazanmadı ve oksijen desteği almaya başlamak zorunda kaldı. Hastane tarafından iddia edilen yoğun bakım ünitesinin yoğunluğu, aldığı yetersiz bakım için bir mazeret değildi.

Ertesi gün, babamın sağlığı hızla kötüleşmesine rağmen, bize babamın taburcu edileceği söylendi. Şok olduk. Nasıl olur da gözle görülür şekilde kötüleşen birini taburcu etmeyi düşünebilirlerdi ki? Ancak kabus daha yeni başlıyordu.

Tahliye bildiriminden sadece birkaç saat sonra, babamın solunumu hızlandı ve sığlaştı. Acil tıbbi müdahaleye ihtiyacı vardı ve bir doktor onu entübe etmeye karar verdi. Entübasyon, hassas bir uzmanlık gerektiren bir prosedürdür, ancak bu görev iki açıkça tecrübesiz hemşireye bırakıldı. Kapıyı üzerimize kapatırken, bir tanesinin tüpü tutarken heyecanla meslektaşına soruyordu: "Bu yukarı mı, aşağı mı?"

Entübasyon Felaketi

Oda içerisindeki durum hızla kaosa dönüştü. Hemşireler, bilgisizliklerinden dolayı entübasyon sürecini mahvetti ve rutin bir işlemi felakete çevirdi. Bu hata babamın kalbini durdurmaya neden oldu. Canlandırma ekibi telaş içinde geldi. Ekip ve hemşireler arasında ciddi bir kavga çıkıyordu. Canlandırma ekibi o kadar sinirliydi ki tekrar çağrılırsa tutanak tutulacağını açıkladı. Ancak iş işten geçmişti. Babamın hayatı, hemşirelerin ihmalleri nedeniyle bir telde asılı kalmıştı.

Tüm bu kargaşaya rağmen, babamın durumunun stabil olduğunu ve başka bir hastanenin yoğun bakım ünitesine nakledilmesi için düzenlemeler yapıldığını bize güvence verdiler. Hastane, onun için bir yatak sağlamak için ellerinden gelen her şeyi yaptıklarını iddia etti, ancak İstanbul'da yoğun bakım ünitelerinin sözde azlığı çabalarını engelliyordu. Adeta sadece bekliyorlarmış gibi hissettik, babam için zamanın tükenmesini umarak, kendi ihmallerini ortaya çıkarabilecek bir transferi riske atmaktan kaçınıyorlardı. Hareketleri soğuk ve hesaplıydı, bir hasta olarak babamın hak ettiği bakımdan çok uzaktı. Bu şüphe, bize tanıklık ettiği şeyler hakkında itirafta bulunan bir sağlık görevlisi tarafından doğrulandı.

Malpraktis Gerçeğin Ortaya Çıkışı

Umutsuzluk içindeydik, babam için bir yoğun bakım yerini tanıdıklar aracılığıyla özel bir hastanede temin etmeyi başardık. Sağlık Bakanlığı transferi onayladı, kaos ortasında bir umut ışığı. Ancak bu umut kısa süreli oldu. Bir saat sonra başka bir hastaneye babamı götürmek için bir ambulans geldi. Dört saat bekledikten sonra ve sadece kendi imkanlarımızla bir yer bulduktan sonra böyle aniden bir yoğun bakım yerin açılması, şüphelerimin komplonun bir parçası olduğuna dair kuşkularımı daha da körükledi.

Yeni hastanede, yoğun bakım ünitesi ekibi babamın durumundan dehşete düştü. Daha önce stabil olduğu ilan edilen adam, bundan uzaktı. Önceki hastaneden sağlanan belgeler eksikti ve onun durumunu doğru bir şekilde tanımlamıyordu. Onu önceki hastanede tedavi eden doktora, açıklama için ulaşılamıyordu.

Öğrendik ki tanısı konulmamış femur boyun kırığı ciddi bir enfeksiyona yol açmıştı, bu enfeksiyon vücuduna yayılmıştı. Vücudu sıvı eksikliğinden dolayı şiddetli bir susuzluk içindeydi ve gücü tükenmişti. Bu, önceki hastanede bize 'hafif enfeksiyon' denilen şeyden çok farklıydı. Özetle, terk edilmiş bir kritik durumdaki hasta haline gelmişti.

Bu korkunç malpraktis gerçekler ortaya çıktıktan sonra, Sağlık Bakanlığı'na şikayette bulundum. Ancak, aldığım yanıt son derece yetersizdi. Bir soruşturma vaat ettiler, ancak hiçbir şekilde gerçekleşmedi. Hiçbir adım atılmadı. Adeta, tek ilgilendikleri şey, bu ihmalleri ifşa edip etmeyeceğimdi.

Son Savaş

Tüm bu yaşadıklarına rağmen babamın doğal savaşma ruhu yılmadan devam etti ve tıbbi uzmanları şaşırtan inatçı direnişiyle gözlerini kamaştırdı. Bu, zaman içinde soyumuzda miras aldığımız dayanıklılığın bir yansımasıydı ve ülkemizin kurtarıcısı ve Cumhuriyetin kurucusu tarafından bize verilen Enginalev soyadı ile pekiştirilmişti.

İlk antibiyotikler sonuç vermedi ve daha güçlü bir doza geçildi. Enfeksiyonu tepki vermeye başladı, ancak kalbi her geçen gün zayıflıyordu. Zamanla yarışıyorduk, bir mucize umuyorduk.

Ancak mucize gerçekleşmedi. Enfeksiyon, geç teşhis, tıbbi hata, açık ihmal, mücadele - hepsi fazlaydı, hatta babam için bile. Zorlu süreçle zayıflayan kalbi artık dayanamadı. Daha güçlü antibiyotiklere başladıktan üç gün sonra ve umut verici ön sonuçlar alındıktan sonra, kalbi durdu.

12 gün boyunca yoğun bakımda kaldıktan sonra, korktuğumuz telefonu geldi. Hastaneye vardığımızda, cansız bedenini bulduk. Açık gözleri yapıştırılmış, yüzü şok içinde donmuştu. Bana dik durmayı, mücadele etmeyi ve azimle direnmeyi öğreten adam artık bizimle değildi. Onun hayatı, bir dizi beceriksizlik ve ilgisizlik zinciri tarafından söndürülmüştü. O, arzu ettiği sonuçu elde edemeden, soğuk bir yoğun bakım odasında kimsesiz hayata veda etti.

Son Söylenmeyen Dilek

Cenaze günü, kaygı dolu ve somut bir hüzünle başladı. Babamın kaybının gerçekliği içimize iyice işlerken, dışarıdaki dünya da karmaşamızı yansıtıyordu; gökyüzü kasvetli ve hüzünlü bir griydi, durmak bilmeyen bir sağanak yağmur acımıza damla damla eşlik ediyordu. Babamı son yolculuğuna uğurlamaya hazırlanırken, Zincirlikuyu'da mezarlık çıkışında cenaze aracının önünde kalabalık bir sokak kavgası patlak verdi - babamın hastane odasında verdiği mücadeleyi yankılayan bir savaş gibiydi.

Bu kaotik atmosferin ortasında, babamın son söylenmemiş dileğini yerine getirmek için çabaladık - onu son kez evimize getirmek. Sevdiği sığınak olan yere, son günlerinde geri dönmek için dişe diş mücadele verdiği yere son bir yolculuk yapmak için. Ancak, birçok ev dönüşünün sessiz tanığı olan garaj kapısı, komşularımız yardım elini uzatana kadar kımıldamayı reddetti. Bu, babamın talihsiz tıbbi yolculuğu boyunca kararlı bir şekilde önümüzde kapatılan kapıların sembolik bir yansımasıydı.

Kayıp acısının genellikle fiziksel bir ağrı olarak tarif edildiğini duymuşsunuzdur. Ruhunuzu delip geçen bir azap olarak nitelendirilen bu acının ancak böylesine somut bir şekilde ortaya çıkacağını hiç düşünmemiştim. Babamın fiziksel yokluğunun bir kanıtı olan tabutunu kaldırdığımda, sırtıma keskin bir ağrı hançer gibi saplandı. Bedenim iflas etti, acı beni hareketsiz hale getirdi ve bir dostumun yardımına muhtaç bıraktı.

En karanlık anımızda, gökler açıldı. Şiddetli yağmur, mezarlığı kaygan bir savaş alanına dönüştürdü. Her adım mücadele gerektiriyordu, ayaklarımızın altında kaygan toprak sağlam bir zemin sunmuyordu. Babamı defnetmek için çabalarken, bu mücadele, yolculuğumuzun sembolik bir ifadesi gibiydi. Kayganlık, tamamen önlenebilir bir kayıpla sonuçlanan hatalı bir sisteme karşı verdiğimiz dik yokuş savaşının acı bir hatırlatıcısıydı.

Kelebek Etkisi

Babamın bu dünyadan göçü, hayatı kadar hareketliydi. Her adım, her engel, savaştığı mücadelelerin, karşılaştığı zorlukların yankısını taşıyordu. Ama o her zaman dik duran bir insan ve dirençli bir yürekle hayatın zorluklarına boyun eğmeyen bir adamdı. Onun vefatı, o güçlü, kararlı ve hayatın dikenli yollarına gözünü kırpmadan meydan okuyan adamın kalbimizi parçalayan bir hatırlatmasıydı.

Ve o acı anında, kalbimde yeni bir azim kök saldı. Bu savaşı, hem onun için hem de aynı kaderi paylaşan herkes için verme sözü verdim. Çünkü hesap verme eksikliği ve temel protokollere saygısızlık, geçiştirilebilecek bir olay değil — sistemsel bir başarısızlıktır.

Babamın hikayesini paylaşırken, acıma arayışında değilim. Bu öykü, sadece bir adamın hayatının hikayesi değil, aynı zamanda gözcülüğün önemini, güç sahibi olanları sorumlu tutmanın gerekliliğini ve bir hayatın ne kadar derin etkilere sahip olabileceğini hatırlatma amacını taşıyor.

Adalet yolunda belirsizlikle döşeli, reform yolunda dirençle dolu bir yolculuk bu. Ancak büyük dönüşüm değişiklikleri, genellikle ardından anlamlı olduğu kanıtlanan küçük, görünüşte önemsiz eylemlerle başlar. Bu bozuk sistemle başa çıkmak için her adımımı, her küçük başkaldırı eylemini, değişimin bir katalizörü olabileceğini bile bile atıyorum. Bu mücadeleye devam ederken babamın kararlılığını, direncini ve dünyada istediğin şeylere yer açma konusundaki sarsılmaz inancını yanımda taşıyorum. Ancak ileriye doğru ilerlerken, rahatsız edici bir düşünceyi kafamdan atamıyorum — sistem kendini korumak için ne kadar ileri gidecek?